Bootje varen

Pascal is een knappe, leuke jongen van nog maar 22 jaar. Sinds een paar maanden is hij mijn vaste klant en na een begin waarin hij bloednerveus was is hij inmiddels al aardig zelfverzekerd en, althans bij mij, heel ontspannen.

Pascal had mij tijdens onze laatste date beloofd om iets bijzonders te doen. Even iets anders dan 2 uurtjes op de hotelkamer, zoals we al maanden elke week doen. Ik verheugde me dan ook erg op onze date van vandaag. Ik moest er wel ontzettend vroeg voor op maar dat deert niet. Van te voren had ik niks doorgekregen. Het moest een verrassing zijn voor me. Het enige wat hij wel had verteld was dat ik platte schoenen aan moest trekken en een bikini mee moest nemen.

Ik ga vol goede moed op pad. In de omschrijving die ik heb gekregen zie ik dat ik een stukje moet lopen naar de locatie aan het water. Daar is geen wandelpad, dus de platte schoenen komen goed van pas. Ik loop een blubberig pad af en daar zie ik Pascal al op mij wachten in een witte zeilboot met een eenvoudige opbouw en koperkleurig stuur. Het zeil is opgerold en daar ben ik wel blij om want ik weet uit ervaring dat als je zeilt je nergens anders tijd voor hebt. We omhelzen elkaar en ik stap in de boot. Pascal heeft een ontbijtje met Champagne voor mij klaarstaan. Zo lief! Naast de croissantjes zie ik een flesje parfum staan met mijn favoriete geurtje. Ik omhels hem en bedank hem. Pascal wordt er verlegen van… en dat is dan weer zo ontwapenend lief.

Zwijgend ontbijten we en kijken naar de zonopkomst met roze, paarse en oranje kleuren. We beginnen te vrijen en op dat moment loopt er een vrolijke labrador langs onze zeilboot. We hadden niemand zo vroeg op pad verwacht! Snel laten we elkaar los. Gelukkig heeft de man die even na zijn hond volgt ons niet gezien.

We besluiten de kajuit in te gaan en doen de gordijntjes dicht. Ik blijk er niet zo goed tegen te kunnen als een boot op en neer deint en  ik niet naar buiten kan kijken. “Dan gaan we het water op!” zegt Pascal kordaat. Hij haalt het anker op en zet de motor aan. We varen naar het midden van de plas. Ja, hier zijn we helemaal alleen. Eindelijk kunnen we ons helemaal laten gaan tijdens de opkomst van de zon. Het deinen van de boot terwijl ik de hemel lichter en lichter zie kleuren is nu juist stimulerend.

Zo stil op onze eigen geluiden na. Zo romantisch. Deze jongen weet wat genieten is en wat genot schenken is. Weet Pascal dat mede door mij? Dat wil ik graag geloven.

Nu boeken!