Ervaring klant: Wat nou als iedereen op je werk zou weten dat je wel eens escort dates doet?

Wat nou als iedereen op je werk zou weten dat je wel eens escort dates doet?

Hoe zouden mensen dan reageren? Doen ze dan anders tegen je? Word je meteen ontslagen? Of krijg je dan meer salaris?
Ik heb ooit deze gok gewaagd en zal hierover vertellen.

Als iemand die vrij introvert is, denk ik wel eens: misschien moet ik is wat minder introvert zijn.
Wat meer open zijn en minder nadenken over wat ik kan zeggen.
Dus dan probeer je wel eens wat tijdens een interactie.

Vroeger werkte ik bij een groot distributiecentrum van een bekende supermarkt.
De meeste mensen in mijn shift (z’n 100 man totaal) wisten op een gegeven moment wel dat ik een liefhebber van escortdates ben.
Elk met hun eigen mening erover.

Het begon allemaal in die ene pauze, ik werkte er nog maar pas.
We zaten te eten in de kantine van ons team. Een hechte groep van z’n 20 mannen en vrouwen aan een grote centrale tafel.
Een collega vroeg toen aan mij: heb jij eigenlijk een vriendin?
Ik was even stil…
De extravert op mijn schouder vond het toen een goed idee om hierop te reageren met:
Nee… Ik doe gewoon high class escort dates kost wel wat, maar is superleuk! (Gewoon zeggen mensen zijn heus wel wat gewend)
Dus dat deed ik en…

KABOOOOM!!! Het was alsof er een LITTLE BOY in het gesprek werd gedropt… (Je hoorde erna alleen nog wat wind geruis en in de verte een hond blaffen)
De collega die de vraag stelde keek me nogal verward aan. Ik keek naar de andere collega’s om ons heen, had nog iemand dat gehoord?
Eh ja… ook hun zaten met verontwaardiging naar mij te kijken, alsof ik zojuist in het chinees hun moeder had beledigd.
Oh nee he! Wat heb ik nou weer gezegd, hoe ga je jezelf hier nou weer uit praten, was mijn gedachte terwijl ik voelde dat mijn gezicht rood werd.

En wat betaal je daar dan voor? Vroeg iemand aan de andere kant van de tafel.
Ik had al z’n idee dat die vraag zou volgen, en in mijn hoofd zag ik de tweede B29 bommenwerper al opstijgen.
Je wil ook weer niet zeggen dat je er 50 euro voor betaald, en hij wou het tenslotte weten dus ik was eerlijk en zei wat het kost…
En daar ging die, de FATMAN!! Deze maakte wat reacties los, iedereen door elkaar: Jezus!! Hoeveel!!? Ben je niet goed wijs!? Wat zijn dat dan wel niet voor vrouwen? Supermodellen? Waarom zoek je geen vriendin? enz.
Alle mensen in de kantine die hun aandacht nog niet op mij gevestigd hadden, deden dat nu wel. Shit! thanks extravert! Nu sta ik volledig in de belangstelling! Ik zeg altijd maar ze noemen het niet voor niets een comfortzone.

Te veel vragen om te beantwoorden dus iedereen begon ze zelf maar in te vullen met de meest vreemde argumenten en theorieën (de beste stuurlui staan aan wal zullen we maar zeggen)
Ik zie mezelf altijd als iemand die nieuwe onderwerpen in de groep gooit en verder niet veel zegt, maar dit was wel echt een next level subject en ik kon ook niet verder niks zeggen, nu iedereen van alles van me wou weten.
De teamleider zag dat ik verlegen werd en begon van alles te roepen zoals: ieder zo z’n ding he, moet kunnen toch, je leeft naar wat je hebt he.
De bel die het einde van de pauze aangaf had nog nooit eerder zo mooi gezongen, zelden ben ik zo blij geweest om weer aan het werk te gaan!
Er liepen nog een aantal nieuwsgierige collega’s met mij mee ze bleven maar doorvragen, alsof ik een politicus was en zij de pers.
En hoe vaak doe je dat dan? Doe je dat gewoon thuis? Heb je wel eens een trio gedaan?
Maar net als een politicus had ik voor nu wel genoeg gezegd, ik vertel er later wel meer over, zei ik tegen hun en ging weer aan het werk

De dagen, maanden, en jaren die daarop volgde kwam het gelukkig niet meer zo centraal ter sprake. Iedereen in mijn team en (somehow) velen daarbuiten wisten ervan.
Er werd zo nu en dan wat grapjes over gemaakt in de pauze. Sommige mensen vonden het heel fascinerend om erover te praten, ze vonden het leuk om ernaar te vragen.
En heb je nog z’n escort date gedaan? Was het een leuke vrouw? Wat hebben jullie gedaan? Dit vond ik zelf altijd leuke gesprekken, een keer wat anders dan de standaart hoe was jouw weekend?
Maar anderen bleven toch meer kritisch. Als het dan ter sprake kwam zeiden ze telkens dingen zoals:
Is toch zonde van je geld man, maar jij bent toch een knappe jonge kerel? Als ik jou was zou ik ik gewoon naar het strand gaan, bla bla bla.
Ik kan daarover nog wel een heel blog typen, misschien volgende keer. Maar om dat uit te leggen in een kort gesprek met een collega valt niet mee, en niet iedereen is even open minded.

Al met al heeft deze bekentenis niet zoveel impact gehad, ik heb mijn baan gewoon behouden (helaas met hetzelfde salaris)
En de collega’s behandelde mij niet heel veel anders. Sommige namen me wat minder serieus (vaak wel de mannen) en andere hadden juist wat meer ontzag en respect voor mij (opvallend meer vrouwen)
Over het algemeen kon iedereen de transparantie wel waarderen.

Inmiddels werk ik ergens anders. Als ik er nu op terug kijk zie ik het meer als een eenmalig sociaal experiment.
Heb daarna ook maar besloten als ik voortaan de vraag van een collega krijg: heb jij eigenlijk een vriendin?
Om dan maar gewoon te zeggen dat ik een saai single leven heb, en dan denken (if only they knew)
Mijn advies blijft toch: DON”T TRY THIS AT WORK!!!