Email van een klant

Hallo Zoë,

Ik had je nog beloofd een terugkoppeling te geven over mijn date met high class escort Liv.

Het was voor mij een overweldigende ervaring, vandaar dat het me wat tijd kostte alle indrukken op een rijtje te zetten.  Ik wil graag met je delen hoe deze ontmoeting voor mij als een katalysator heeft gewerkt voor persoonlijke groei. Ik voel me wel een beetje bezwaard over de lengte van mijn verhaal, waarvoor alvast mijn welgemeende excuses.

Laat ik beginnen met het begin. Het was – zoals je weet – voor mij een grote stap een mailbericht naar je te sturen met mijn hulpvraag. Het zou makkelijker zijn geweest als mijn wens voor een date zou komen vanuit een plek van kracht dan één van kwetsbaarheid. Ik wil je om die reden nogmaals bedanken voor de integere manier waarop je me door het hele proces hebt begeleid. Ik voelde me serieus genomen, dit zorgde ervoor dat ik over mijn aanvankelijke schroom heen kwam. Jouw advies dat Liv als mijn eerste date uitermate geschikt zou zijn, was – kan ik nu inmiddels uit eigen ervaring bevestigen – een bijzonder goede inschatting.

Na ons eerste contact heb ik diep nagedacht over wat ik precies uit deze ontmoeting wilde halen en vooral wat ik zelf kon doen om iets te leren, iets wat me ook op langere termijn zou kunnen helpen. Hoewel de setup van de afspraak uitgaat van mijn verlangens blijft het voor mij hoe dan ook een date. Dit brengt voor mij een verantwoordelijkheid met zich mee: de dame in kwestie verdient een man die de moeite neemt te anticiperen op haar mogelijke wensen, verlangens, behoeftes.

Het zoeken naar een geschikt restaurant was één van mijn eerste stappen: kies ik voor iets veiligs wat ik al ken en in een voor mij vertrouwde omgeving of ga ik toch voor iets nieuws, onbekends wat Liv gezien haar voorkeur voor Aziatisch eten ook wel kan aanspreken. Ik koos zonder aarzelen voor het laatste. Ik heb vervolgens met plezier het internet afgestruind naar een mooi lingeriesetje uit het assortiment van Agent Provocateur: ik vond het fascinerend mijn eigen voorkeuren te ontwikkelen om vervolgens mezelf de vraag te stellen waar deze zouden kunnen matchen met iets wat (in mijn beleving) bij Liv zou kunnen passen. Let wel: ik heb haar foto’s pas veel later durven te bekijken.

Maar een ervaring zoals deze zou incompleet zijn als ik het niet als opstapje kon gebruiken voor verbetering van mijn zelfbeeld. Een van de eerste stappen op dit vlak was een afspraak te maken met een schoonheidsspecialiste. Het dagelijks onderhouden van mijn gezicht ervaar ik sinds die tijd als een mindful begin van mijn dag. Ik heb mezelf ook getrakteerd op een voorraad nieuwe kleding waaronder een polo maatje ‘medium’. Ik kan me de tijd niet heugen dat ik deze maat ‘kon hebben’, maar de verkoopster wist me te overtuigen. Een nieuw paar nette schoenen maakten het af. Dat laatste was ook een keuze uit oogpunt van ‘gedeelde smart is halve smart’. Als Liv op hakken zou komen aandraven met alle gevolgen van dien voor haar hielen, kon ik eigenlijk niet achterblijven. Tenslotte wilde ik ook zorgen voor verzorging: flesjes bronwater, voorbehoedsmiddelen en wat zaken die mogelijk nodig zouden kunnen zijn maar gelukkig niet nodig bleken zoals een paraplu.

Het was een leuk, soms intens proces, omdat ik iets wilde en uiteindelijk ook durfde aan te boren in mezelf wat positief is. Ik wil (ver-) zorgen met als valkuil dat ik erin doorschiet en mezelf verlies in de ander. Dat dit gevolgen heeft voor mijn seksuele beleving is één van de redenen dat ik het vanaf nu over een andere boeg wilde gooien: schaamte en schroom over mijn heimelijke verlangens uitdagen. Ik heb in de weken voor 8 juli regelmatig getwijfeld of ik er verstandig aan had gedaan deze stap te zetten. Is een vrouw als Liv niet veel te hoog gegrepen? Zou ze teleurgesteld zijn in mij en ik daardoor weer in mezelf?

En zo werd het anderhalve maand na ons eerste contact eindelijk zaterdag 8 juli. Ik heb het hele voortraject voor mezelf gehouden, mijn vrienden hadden geen flauw idee. Ze zijn ruimdenkend genoeg, daar ligt het niet aan, maar ik durfde domweg de confrontatie niet aan met allerlei lastige vragen, het zou me aan te aarzelen kunnen brengen. Één van de laatste stappen was om mij op de ochtend van de date te laten scheren door een professionele barbier. Ik wilde gladgeschoren op de date verschijnen.

Het is kwart over zes ’s avonds wanneer ik vertrek uit mijn hotelkamer en plaats neem op de stenen rand van een plantenbak schuin tegenover mijn hotel. Ik tuur naar de klok bij de tramhalte voor me, de tijd lijkt stil te staan. En op enig moment valt mijn oog op een aantrekkelijke blondine die ik honderd meter van mij verwijderd een zebrapad zie oversteken, beter gezegd schrijden. Ze is heel stijlvol gekleed in een zwarte jurk. De zonnebril voorziet haar van een aura van onaantastbaarheid. Ik heb direct in de gaten dat dit Liv is en wacht gespannen af tot ze naderbij komt. Ze is precies het type vrouw voor wie ik een voetstuk zou willen metselen om haar daar vervolgens vakkundig op te kunnen plaatsen. De tijd is gelukkig te kort hiervoor. Wanneer deze beeldige verschijning voor de deur van mijn hotel staat op haar mooie hakken, zie ik dat ze haar bril op elegante wijze afzet en oogcontact met mij zoekt. Er gaat een siddering door mijn lijf: de merkwaardige combinatie van intense angst en heftig verlangen. Ik meen een subtiele glimlach te bespeuren en wandel haar kant op: ‘Jij bent Roland?’, informeert ze. ‘Dan ben jij vast Liv’ antwoord ik veel zelfverzekerder dan ik me diep van binnen voel.

Ik leid haar naar mijn hotelkamer. Ik voel mezelf overweldigd: ‘Deze mooie, jongedame is dus echt mijn date. Geweldig, maar waar moet ik het over hebben, hoe werkt dit eigenlijk?’ De waterflessen blijken bij deze hitte inderdaad geen overbodige luxe, want Liv vraagt al snel of ze iets mag drinken. Ik baal ervan dat ik het niet uit mezelf had aangeboden en zoek nerveus naar een glas. Nadat ik mijn zenuwen weer wat tot bedaren heb gebracht, stel ik haar de vraag waar ik al lang op had zitten broeden. De setting verschilt van een normaal afspraakje omdat de anonimiteit van de dame hoog in het vaandel staat en dat is begrijpelijk. Ik heb mijn huiswerk gedaan en de gedragsregels doorgelezen. Maar goed, tijdens een normaal gesprek ontsnappen er wel eens persoonlijke vragen over mijn lippen die in deze context wat meer beladen zouden kunnen zijn. Ik ben ervan overtuigd dat Liv eventuele ‘impertinente’ vragen van mijn kant charmant weet te pareren maar ik wil haar niet in verlegenheid brengen. Liv legt uit dat ze niet zo snel schrikt van een vraag en dat het volkomen normaal is wat meer op de persoon gerichte vragen te stellen. Ze schroomt dus niet iets over zichzelf te delen. Dat antwoord stelt me gerust. Ze straalt ook een soort kalmte uit die ik op dat moment erg hard nodig heb. Ik ben enorm bang fouten te maken: ik wil haar niet kwetsen, haar ongemakkelijk doen voelen.

We wandelen samen de broeierige avond tegemoet in de richting van het restaurant. Mijn zenuwen gieren door mijn lijf, ik heb continu het gevoel dat ik iets moet doen, maar wat in vredesnaam? Het idee dat deze dame op haar hakken één kilometer moet wandelen voelt als een ongemak wat ik niet kan opheffen simpelweg door het feit dat mijn eigen schoenen ook niet echt toegerust zijn op dergelijke afstanden. Ik zit gretig in te vullen hoe streng haar oordeel over mij op dat moment wel niet zal zijn. ‘Niet galant Roland, minpuntje’, hoor ik haar denken… Mijn overijverige hersenen komen pas tot rust wanneer we eindelijk samen aan een tafeltje kunnen zitten in Restaurant Umami. Het broeikas gehalte van deze ruimte bezorgt ons niet echt het comfort waar we beiden naar verlangen. We proberen aan de drukkende warmte te ontsnappen door dichter bij het raam te gaan zitten. Als er alleen maar een klein bovenlicht aanwezig zou zijn in deze glazen wand dan zou het al hemels zijn.

Wanneer we de menukaarten uitgereikt krijgen, kunnen we eindelijk aan eten gaan denken. Dit is het moment waarop ik voorzichtig begin te genieten: ik vind het leuk samen de gerechten te kiezen. Liv is hier al een paar keer geweest en ik vertrouw deels op haar ervaringen maar wil ook wat eclectische smaakcombinaties die me persoonlijk intrigeren uitproberen. Rond die tijd durf ik Liv voor het eerst te vragen of ik haar hand mag aanraken. Ik merk dat ik behoefte heb aan fysiek contact, heel voorzichtigjes nog. Het voelt fijn, intimiteit in pocketformaat. Haar blik straalt gelukkig iets Zen-achtigs uit: de kwetsbaarheid die me normaal een gevoel bezorgt dat ik ‘te min’ ben, laat ik nu wat makkelijker toe als een vriend. Het delen van de overvloedige, heerlijke gerechten versterkt mijn gevoel dat we samen aan het genieten zijn. In het moment zitten, in het moment blijven, smaken en geuren ervaren, visuele indrukken registreren. Bij de laatste gang besluit Liv me te voeren: met een lepel laat ze me genieten van alle heerlijks wat nog op tafel te vinden is. Een voor mij onbekend, maar bijzonder opwindend gebaar. Zinnenprikkelend, nieuwe smaaksensaties gekoppeld aan een nieuwe ervaring. De tijd vliegt voorbij.

Liv had nog goed onthouden dat ik een geslaagde afspraak met mijn intimiteitscoach wilde afsluiten met champagne. Omdat dit niet op de hotelkamer kon (want geen koelkast aanwezig), drinken we wat bij een wijnbar. Het is misschien volstrekt naïef maar ik heb werkelijk geen idee waar dit naartoe leidt. Ik had met veel dingen rekening gehouden, maar niets heeft me voorbereid op de dynamiek van zo’n diner date. We kennen elkaar niet, zijn volslagen vreemden voor elkaar. Seks lijkt toch vooral de optelsom van een afspraakje waarbij je moet slagen voor een aantal loodzware proeven. Ik schat mijn kansen op dat vlak niet bijzonder hoog in: ik hik tegen een vijfje aan denk ik en dan ben ik misschien nog iets te optimistisch.

Ik krijg de indruk dat Liv een koffie wil gebruiken – bij Umami hadden ze geen havermelk dus ze liet het maar gaan – dus ik informeer bij de bediening van de wijnbar of ze naast alcohol ook koffie hebben. Jazeker en zelfs de juiste soort melk. Ik voel me stiekem trots dat ik het initiatief neem. De twijfel slaat echter al snel toe, ik heb vast iets verkeerds gedaan, gezegd. ‘Als ze het echt had gewild, had ze het gewoon zelf gezegd’, spreek ik mezelf vermanend toe. ‘Zit niet zo te drammen, ze is verdomme een volwassen vrouw…’ Liv wil haar prosecco met mij delen, maar waarom reageer ik zo onbeholpen op dat mooie, warme gebaar? Liv verdwijnt stilletjes achter een mist van mijn eigen zelfverwijt. Ze stelt voor naar mijn kamer te gaan voor een douche. Op dat moment vrees ik dat die voor mij ijskoud zal zijn. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan.

En dan zitten we daar op mijn hotelkamer oog in oog tegenover elkaar. Diep van binnen hoop ik van alles, maar ik ben ervan overtuigd dat het geluk vanavond niet voor mij is weggelegd. Haar armen zullen mij niet verwelkomen, Godsonmogelijk. Dat idee strookt totaal niet met mijn zelfbeeld, mijn ervaringen uit het verleden. Ze nodigt me uit samen op bed te gaan liggen. De eerste zoenen werken als een kalmeringsmiddel. Ik tuur in haar ogen en verlang ernaar dit beeld te bevriezen als het kon. Ik herken de Liv niet meer die nog geen paar uren eerder onbereikbaar leek, onaantastbaar. Ze is zonder enige twijfel nog steeds bloedmooi, teder en sensueel, maar ik ervaar haar anders. Ik zie niet meer een vrouw die beter is dan ik, een dame die ik als eenvoudige sterveling slechts op afstand mag bewonderen maar die ik nooit zou durven aanspreken, laat staan mogen aanraken.

Wat ik zie is een zacht gezicht, een verlegen oogopslag, haren die halsstarrig in haar gezicht blijven plakken waarvoor ze zich – overigens geheel ten onrechte – ook nog eens verexcuseert, ik zie haar fijne, zijdezachte handen… Mijn wereldbeeld dondert op datzelfde moment in elkaar. Ik ben er al veertig jaar rotsvast van overtuigd dat aantrekkelijke vrouwen een soort geheime superkracht bezitten. Ik heb zo naar aandacht van hen gesnakt in de hoop dat er iets van hun miraculeuze energie op mij af zou kunnen stralen. Ik realiseer me nu pas dat ik me enorm vergist heb. We verschillen niet zoveel van elkaar: er bestaat niet zoiets als een natuurlijke hiërarchie. Ik zie Liv als mens en niet meer als een verkapte godin: ze is mijn gelijke en ik de hare. Niets meer, niets minder. Hoe krijgt ze dit voor elkaar? Ik zoek naar verklaringen, maar deze indrukken zijn me te kostbaar om dit dood te analyseren.

Ik ben nog niet zo ver dat ik het roer in handen neem voor de volgende stap. Ik wil haar niet belasten met mijn lustgevoelens. Ik ben opgelucht dat Liv dit bespreekbaar maakt. Ik glimlach en beken dat ik vrees dat zij toch zelf het voortouw zal moeten nemen. Ik durf het nog niet. Seks ervaar ik als een vorm van verbondenheid die fragiel is, maar de meest intense ervaring die ik mezelf kan voorstellen. Mijn seksuele vocabulaire is helaas nog veel te beperkt om allerlei hippe standjes voor te stellen. Het is nu vooral van belang te genieten van wat er gebeurt, de ervaring niet te laten bezoedelen met ‘wat als’ en ‘maar toch’. Ik voel een golf van zelfverzekerdheid, waardoor ik Liv durf te vragen wat ze zelf wil, wat ik voor haar kan doen. Het klinkt doodnormaal. Onzekerheden, schroom zouden me ervan weerhouden zo’n essentiële vraag te stellen. Ik wil die woorden over mijn lippen laten rollen voor nu en voor later. Ik geef aan dat ik het ook fijn vind als ze me aanwijzingen geeft hoe ik haar genot kan versterken. Het is doodeng: je wilt niet horen dat je iets verkeerds doet op zo’n intiem, kwetsbaar moment. Maar dat kan me volstrekt niet schelen, ik ben een gretige leerling en vind dat Liv verdient dat ik mijn best doe voor haar.

Het voelt als een natuurlijk proces. Een gevolg van haar mensenkennis en een sterk ontwikkeld inlevingsvermogen, daar ben ik van overtuigd. Het zijn juist deze eigenschappen die mij ook van pas komen bij mijn eigen werk: emoties verdienen het benoemd en erkend te worden. Liv komt op mij over als een zachte persoonlijkheid die ook mee kan gaan in een soort knuffelachtige fase waarin ik terecht kom wanneer ik intens van seks geniet. Staren, lieve woordjes delen, strelen, zoenen, luchtige gesprekjes voeren. Op enig moment onthult Liv dat ze ooit een jeu de boules wedstrijd heeft gewonnen. Dat stelde volgens haar allemaal niet zo veel voor, geen echte competitie ofzo. Ik wil er (gespeeld uiteraard) helemaal niks van weten: we gaan de volgende keer gewoon samen petanquen, want ik wil wel eens met eigen ogen zien hoe goed ze is. Het is heerlijk flirterig. Ze vraagt in diezelfde flow of ze geslaagd is als intimiteitscoach. Dat is ze zonder twijfel: ik zal haar via Google review vijf sterren geven. Het zijn fantasietjes, speels, haast kinderlijk en daarom voor mij een kostbaar goed, ik neem het leven en mezelf vaak veel te serieus.

Haar complimenten over mijn uiterlijk en een terloopse opmerking dat ze het leuk zou vinden nog eens af te spreken brengen me een beetje van mijn stuk. Het is superlief, het komt uit een goed hart dat voel ik zeer zeker. Pestgedrag heeft helaas haar littekens bij me achtergelaten: ik was als puber dik, te klein voor mijn leeftijd, geen sporen van baardgroei, zelfs geen beginnende baard in de keel en bovendien een studiebol inclusief bril met veel te grote glazen. Op de middelbare school moest ik continu op mijn hoede zijn of één of andere pestkop me niet stiekem te grazen wilde nemen. Een compliment geven kon ook een eerste stap zijn mijn vertrouwen te winnen met als doel mijn verdedigingslinie om zeep te helpen. Ik verkeerde jarenlang in een soort chronische staat van alertheid wat ervoor zorgde (en soms nog steeds zorgt) dat ik gevaren ging zien die er vaak helemaal niet waren. Ik ontwikkelde angsten, hele intense. Het doet me verdriet dat dit verouderde verdedigingssysteem me op zo’n mooi en teder moment parten speelt. Ik kom echter weer helemaal tot mijn positieven wanneer Liv na het opfrissen en opmaken voor het eerst het door mij gekochte lingeriesetje aandoet. In mijn ogen accentueert het haar bevallige verschijning.

Ik begeleid haar rond half één naar de uitgang van het hotel en bij het afscheid kussen we elkaar vaarwel. Wanneer ik naar mijn hotelkamer terugkeer, bedenk ik me dat deze ervaring precies op het juiste moment in mijn leven valt. Ging het allemaal perfect? Natuurlijk niet, het is nu eenmaal ‘real life’ en geen strak gescripte romkom. Ik ben inmiddels 47 jaar en je zou met gemak kunnen zeggen dat ik te oud ben voor dit soort dwaze fratsen, misschien zelfs beweren dat het een midlife crisis ‘dingetje’ is. Mensen die dit zeggen hebben werkelijk geen notie van de onzichtbare littekens die pestgedrag kan achterlaten, geen idee dat een academische opleiding geen vrijgeleide is voor een gelukkig (seks-) leven en geen besef dat seksualiteit veel meer omvat dan ‘doing the deed’.

Ik ben stukje bij beetje mijzelf en mijn omgeving beter gaan begrijpen en waarderen. Dat inzicht is mettertijd gegroeid met dank aan boeken die ik gelezen heb, (lange) gesprekken met mijn dierbaren, de vele workshops en trainingen die ik heb gevolgd, reizen, muziek, kunst en cultuur, mediteren, lichaamsbeweging, de schoonheid van de ongerepte natuur, maar zeker ook een ‘exposure oefening’ zoals deze met de beste procesbegeleider die ik mezelf kon wensen.

Mijn eigen ervaring doet me dus beseffen dat er aspecten zitten in de diensten die je aanbiedt die veel verder gaan dan het seksuele en daarmee geheel ten onrechte onderbelicht blijven. Ik ben jou en uiteraard ook Liv heel erg dankbaar. Ik wil – als Liv daarvoor openstaat uiteraard – in de nabije toekomst nog graag eens een date met haar boeken. Hopelijk heeft ze tegen die tijd de verrukkelijke Afghaanse keuken nog steeds niet uitgeprobeerd. Ik hoop namelijk voor de verandering een voor haar nieuwe ervaring aan te kunnen bieden.

Groetjes Eduard

Nu boeken!