De date die begon met een taxirit vol glijmiddel

Soms heb je van die dagen waarop het universum besluit om je een extra uitdaging te geven. Mijn dag begon al met een defecte auto. Niet ideaal als je op weg bent naar een afspraak. Dus in plaats van stijlvol aan te komen in mijn eigen auto, zat ik achterin een taxi richting het hotel. “Kan gebeuren,” dacht ik nog optimistisch. Dat optimisme verdween toen we aankwamen en ik mijn tas opende om af te rekenen. Normaal gesproken is het pakken van een pinpas een handeling van ongeveer drie seconden. Deze keer niet. Mijn hand voelde iets vreemds. Glibberigs. Heel glibberig. Met lichte paniek keek ik in mijn tas en ontdekte de oorzaak van alle ellende: een flesje glijmiddel had besloten zichzelf te openen en de volledige inhoud over ongeveer alles te verspreiden. Mijn telefoon was glimmend. Mijn make-up tasje was glimmend. Mijn sleutels waren glimmend. En ergens daartussen lag mijn pinpas.

De taxichauffeur keek licht verbaasd toen ik hem een pasje overhandigde dat aanvoelde alsof het rechtstreeks uit een aquarium kwam. “Eh… sorry,” mompelde ik. Hij besloot gelukkig geen vragen te stellen. Met een inmiddels licht beschadigd gevoel van waardigheid liep ik richting het hotel. Onderweg ontdekte ik dat er nóg iets mis was. Mijn hold-upkous had besloten dat vandaag een uitstekende dag was om langzaam af te zakken. Dus daar liep ik dan: één hand aan mijn tas, één hand subtiel bezig een kous op zijn plaats te houden, terwijl ik probeerde eruit te zien alsof ik alles volledig onder controle had. Spoiler: dat had ik niet. Toen ik uiteindelijk bij de hotelkamer aankwam, voelde ik me alsof ik al een volledige werkdag achter de rug had.

Mijn klant merkte direct dat ik wat chaotisch binnenkwam. “Alles goed?” vroeg hij lachend. Ik vertelde in verkorte versie over de kapotte auto, de taxi en het glijmiddelincident. Hij schoot in de lach. “Volgens mij kunnen we wel wat ontspanning gebruiken,” zei hij. “Zullen we een stukje gaan rijden?” Nu moet je weten: ik ben autogek. En hij ook. Dat voorstel hoefde ik dus geen twee keer te horen. Een paar minuten later zaten we in zijn Porsche. Het geluid van de motor alleen al werkte beter tegen stress dan welke wellnessbehandeling dan ook. We reden zonder haast de stad uit, de snelweg op, richting de kust. De avondzon stond laag, het verkeer was rustig en voor het eerst die dag voelde alles weer normaal. Of beter gezegd: leuk. Na een tijdje merkte hij iets op. “Je beweegt mee in de bochten.” Ik keek hem vragend aan.”Je doet automatisch alsof jij rijdt.” Blijkbaar had hij gelijk. Zonder dat ik het doorhad, reageerde ik op het verkeer, de lijnen van de weg en elke bocht alsof ik zelf achter het stuur zat. Hij grijnsde. “Wil je ook een stukje rijden?”

Mijn antwoord kwam sneller dan verstandig was.”Ja, dat wil ik wel.” Dus wisselden we van plek. Wat volgde was misschien wel het leukste deel van de hele avond. We toerden langs de kust, door de duinen en over rustige stukken snelweg. Geen haast, geen planning, gewoon rijden. Soms vergeet je hoe ontspannend dat kan zijn. Toen we later terugreden, moest ik lachen om hoe de avond begonnen was. Kapotte auto. Taxi. Glijmiddel in mijn tas. Afdalende kous. Volledige chaos. En toch eindigde de avond met een prachtige rit in een Porsche langs zee. Misschien is dat de les van het verhaal. Sommige dagen beginnen als een ramp, maar blijken uiteindelijk verrassend goed af te lopen. Al controleer ik voortaan wel eerst of de dop van mijn glijmiddel goed dicht zit;)