Tussen de Duinen (een ingestuurd blog van model Micky)

Ik geniet van de laatste warme zonnestralen van deze vroege dag in maart. Ik rijd door de duinen, langs het water, naar de plek van bestemming. Het voelt bijna alsof ik in Noorwegen aan het water ben, een mini-vakantie in eigen land. Wat een heerlijk gevoel. Maar eerlijk? De voorpret begon al veel eerder. Bij het uitzoeken van wat ik zou dragen. Bij de voorbereiding. Bij de gedachte aan wat komen gaat.

Hij staat te wachten als ik aanrijd. Mijn hart maakt een sprongetje (zo eentje die je nooit helemaal zelf onder controle hebt). Wat fijn om elkaar weer te zien! Samen lopen we naar het huisje. De Tiny House staat daar als een verborgen toevluchtsoord tussen duinen van zand en direct aan het water, met een vlonder waar de wereld even ophoudt te bestaan. Binnen op bed ligt een cadeautje, en ernaast een verrassingspakket voor later: dat blijft nog geheim tot we weer terug in het huisje zijn. Eerst gaan we ergens wat eten.

Er is een zekere stereotypering over mannen en auto’s, maar ik zie vooral de passie. We trekken op in een auto die net zo mooi is als dit moment samen. De snelheid van het optrekken geeft kriebels in mijn buik en alles klopt – de avondlucht, zijn hand op mijn been, onze blikken die af en toe kruisen. We stoppen bij een uitkijkplek die in de zomer toeristisch en druk is, maar nu? Nu is die van ons. We kijken naar het uitzicht, en dan naar elkaar. Gestolen minuten op een verlaten plek, waar de tijd even stilstaat voor we onze weg vervolgen naar het restaurant.

In de luxe strandtent drinken we gin-tonic en lachen we om de champagne die we vergeten zijn uit de vriezer te halen. Waarschijnlijk is deze inmiddels een volledig ijsblokje. Het geeft niet. Niets geeft vanavond. Snel vult de tijd zich met uiteenlopende gesprekken; dromen, serieuze gesprekken, maar ook gezelligheid en gelach. Na de heerlijke shared dining hebben we geen woorden nodig. We weten het al door hoe we naar elkaar kijken. Op het verlaten strand, op weg terug naar de auto, vlechten we onze armen in elkaar. Dicht tegen elkaar aan lopen we het volgende avontuur tegemoet — en we weten allebei precies wat dat is.

Terug in de tiny villa, op de slaapkamer, witte wijn glazen gevuld (de champagne was inderdaad een ijsklontje), kan dat verrassingspakket niet langer wachten. Met nieuwe speeltjes en een glinstering in onze ogen beleven we samen dingen die eerst alleen in fantasieën bestonden. Er is spanning én vertrouwen. Er is lust én tederheid. Juist die combinatie maakt het. We gaan volledig in elkaar op. De tijd verdwijnt. Kleine pauzes: liggend in elkaars armen, gesprekken, een slokje wijn in het donker. Geen haast. Nergens naartoe.

Op het moment dat het einde nadert, schiet er een zin door mijn hoofd uit het boek dat ik bij onze vorige date van hem kreeg: “het midden houdt het niet”.

Maar dit soort avonden? Die houden het wel.