Genieten zonder doel

Het zonlicht viel fel naar binnen toen ik de privé wellness binnenstapte. Het was echt zo’n zonnige dag waarvan je denkt: wat een leven. Hij begroette me vriendelijk en ontspannen, en nog voordat we echt goed en wel zaten, zag ik al dat hij zijn best had gedaan: ik zag een fles wijn staan en op tafel lag een mooi bord met vers fruit. “Je hebt het wel heel goed voor elkaar,” zei ik glimlachend terwijl ik ging zitten.

Hij leek zichtbaar blij met die opmerking en overhandigde me daarna een cadeautje. Netjes ingepakt. Alleen dat al vond ik lief. Toen ik het opende, zag ik twee boeken, zorgvuldig uitgezocht op basis van mijn profiel. Dat soort aandacht… daar kan ik echt van genieten. “Dank je wel,” zei ik oprecht. “Dit waardeer ik echt.”

We praatten nog even rustig, gewoon over van alles en niets, tot we besloten om samen te gaan douchen. Het warme water, de rust van de ruimte… het voelde meteen ontspannen. Daarna gingen we naar het bed en begon ik hem een lange, rustige massage te geven. Eerst had hij mij de tijd gegeven om volledig te ontspannen en te genieten, en dat maakte dat ik me nog meer op mijn gemak voelde om hem daarna hetzelfde te laten ervaren. Halverwege keek hij me even aan. “Ik voel me bijna een beetje schuldig,” zei hij. “Alsof ik nu niks terugdoe.” Ik glimlachte en schudde mijn hoofd.
“Dat hoeft echt niet,” zei ik zacht. “Je mag ook gewoon ontvangen. Even niks hoeven. Gewoon… zijn en genieten. Dat geeft mij juist ook plezier.” Ik zag hem ontspannen. Alsof hij toestemming kreeg om los te laten. De tijd leek daarna een beetje weg te glijden. Alles werd rustiger, zachter. Uiteindelijk kwam hij tot een ontlading en daarna spoelden we samen af en gingen we het warme bad in. Daar ontstond een heel ander soort gesprek. Over het leven, over wat dingen betekenis geeft, over momenten die blijven hangen. Het was één van die gesprekken die vanzelf ontstaat, zonder dat je het probeert.

Na een tijdje gingen we nog een keer verder, een tweede ronde. Maar dit keer merkte ik iets anders. Ik voelde dat hij ergens naartoe werkte, alsof hij een doel voor ogen had. Op een gegeven moment stopte hij abrupt. “Het lukt niet,” zei hij een beetje gefrustreerd. “Ik wil dat je stopt.” Daarna stopte ik wel met wat ik deed en keek hem even aan. “Wat lukt er niet?” vroeg ik rustig.
“Ik kan niet nog een keer klaarkomen,” zei hij. Ik glimlachte een beetje en schudde zacht mijn hoofd. “Is dat echt het doel?” vroeg ik. Hij keek me even aan, alsof hij daar nog nooit zo over had nagedacht. “Het mag ook gewoon fijn zijn,” zei ik. “Dat gevoel op zich… daar mag je al van genieten. Dat hoeft niet altijd ergens naartoe.”

Ik zag het bijna letterlijk gebeuren. Alsof er iets klikte in zijn hoofd. De spanning in zijn gezicht verdween langzaam. “Dat heb ik nog nooit zo bekeken,” zei hij. “Dat is eigenlijk… wel een openbaring.” Daarna gingen we nog even door met wat we deden, rustiger, meer in het moment, totdat het gewoon goed voelde. Alles werd lichter. Zachter. Minder gericht op moeten, meer op voelen. En dat maakte het moment alleen maar mooier. We eindigden weer onder de douche, warm water dat alles van ons afspoelde, en sloten de middag af met een rustig, tevreden gevoel. Geen haast, geen druk. Gewoon goed.

Gebaseerd op echte ervaringen. Liefs, Noa.