Avonturen
Avonturen
Leestijd minder dan 2 minuten
De hengst
Jij kan toch goed paardrijden?
“Jij kan toch goed paardrijden?” appt Zoë me om vijf uur ’s ochtends. Ik ben inmiddels gewend om wakker te worden met haar onverwachte berichten, maar deze vraag verrast me toch.
“Zeker,” typ ik terug, half lachend. In mijn hoofd stel ik me meteen een romantisch plaatje voor: een dag te paard, samen met een aantrekkelijke man. Maar dit keer blijkt het om een héél ander soort ritje te gaan…
Paardenfetisj
De klant wilde niet dat ík een paard reed maar dat ik hém berijd.
“Alsof je op een hengst zit,” had hij uitgelegd. Alles was al aanwezig: zadel, hoofdstel, zweep. Het enige dat ik moest meebrengen waren mijn leren rijlaarzen en mijn rijtenue.
De manege
Vroeg in de ochtend rijd ik naar zijn erf. Een kleine manege, verlaten, stil. Bij de ingang staat Jan. Groot, stevig gebouwd, met een intense blik in zijn ogen. Zijn aanwezigheid alleen al doet mijn hart sneller slaan.
Hij leidt me rond: de bak, de wei, de stallen. Alles lijkt echt maar geen enkel paard te zien.
“Waar zijn je paarden?” vraag ik.
Hij kijkt me strak aan, met een lichte grijns. “Die heb ik niet. Alles hier is voor míj. Vanaf nu ben ik jouw hengst.”
Een tinteling schiet door mijn lijf. Ik knik. Het spel is begonnen.
Hengst
Ik klik uitdagend met mijn tong. “Kom hier, hengst Jan.”
Eerst neem ik mijn tijd. Mijn handen glijden over zijn brede rug, borstelen, strelen, terwijl hij zacht kreunt. Het zadel gaat op zijn gespierde schouders, het hoofdstel klikt vast. Ik voel hoe hij zich overgeeft aan zijn rol aan míj.
In de bak longeer ik hem. Zijn ademhaling gaat zwaar, zijn spieren spannen zich onder mijn blik. Af en toe geef ik hem een tik met de zweep; hij gromt, maar gehoorzaamt. Mijn macht over hem voelt heerlijk.
Dan is het moment daar. Ik zet mijn laars in de stijgbeugel, sla mijn been over zijn rug en voel hoe zijn lichaam onder mij beweegt. Ik leid hem rond, laat hem draven, galopperen, weer vertragen. Zijn kracht trilt door mij heen, mijn handen stevig om de teugels, mijn dijen klemmend om zijn flanken.
Zijn huid is bezweet, warm, levend. Elke beweging van hem stuwt door mijn lichaam alsof we samensmelten tot één ritme.
Wanneer hij uitgeput afstapt, leid ik hem terug. Ik koel hem af, strijk langzaam over zijn huid, voel de dampende warmte van zijn lijf. Hij hijgt nog, maar glimlacht als een makke hengst die precies weet wie er gewonnen heeft.
Ik stap in mijn auto en rijd weg. Nog half trillerig, met een brede glimlach. Dit was misschien wel de meest bizarre “date” die ik ooit gehad heb… maar ook één van de spannendste.
En ergens weet ik: dit smaakt naar meer. 😉
