Bonbons, dreadlocks en een lichte paniekaanval aan de linkerkant.

Soms heb je van die afspraken waarvan je vooraf al denkt: dit wordt óf een topavond, óf een anekdote voor later.

Hij kwam uit Australië. Dat wist ik. Dat hij zichzelf zou “markeren” met mijn favoriete bonbons, wist ik ook. Wat hij er niet bij had gezegd, was dat hij ook gewoon te herkennen zou zijn aan een indrukwekkende bos dreadlocks. Eerlijk? Dat doosje had hij thuis kunnen laten. Ik had hem er toch wel uitgepikt.

We spraken af bij mijn favoriete restaurant in mijn eigen woonplaats. Een heerlijke tapasplek waar je gerust drie uur kunt tafelen zonder dat iemand je wegkijkt. Uiteraard kom ik daar niet vaak. In mijn vak is anonimiteit net zo belangrijk als lingerie: onmisbaar en zorgvuldig gekozen.

Hij stond stipt op tijd voor de deur. Pluspunten. Met bonbons. Dubbele pluspunten. Met dreadlocks. Onmiskenbaar.

Binnen bestelden we tapas. Veel tapas. Het voordeel van kleine gerechtjes is dat je officieel “een beetje van alles” neemt, maar onofficieel gewoon een complete maaltijd voor vier personen bestelt. Hij vertelde dat hij door het hele land reisde. Niet met een reisgids, maar met een… interessante strategie.

Elke 48 uur boekte hij in een andere stad een model van Vialet, zodat zij hem haar stad kon laten zien. Ik moest lachen. Sommige mannen kopen een Lonely Planet. Deze man huurt lokale expertise in. Origineel? Absoluut. Efficiënt? Ook dat.

Na het eten liepen we naar zijn huurauto. En daar begon het echte avontuur.

Hij stapte in, keek even bedenkelijk naar het stuur en zei: “This feels wrong.” In Australië zit het stuur namelijk aan de rechterkant. Hier dus niet. Hij moest ineens links zitten én rechts rijden. Of andersom. In ieder geval: alles voelde verkeerd.

De eerste rotonde was een kleine test voor mijn zenuwstelsel.

Ik glimlachte charmant terwijl ik inwendig alvast mijn testament herschreef. Hij daarentegen zat kaarsrecht achter het stuur, hypergeconcentreerd, alsof hij net zijn rijexamen opnieuw deed. “En ik moet nog het hele land door,” zei hij luchtig.

Bemoedigend.

Gelukkig bereikten we het hotel zonder internationale incidenten. Een kleine overwinning voor de Nederlands-Australische betrekkingen.

Wat ik leuk vond aan hem? Zijn nieuwsgierigheid. Geen standaard toeristische praat, maar oprechte interesse in hoe het hier écht is. En ja, ook een gezonde dosis lef. Je moet het maar durven: een onbekend land doorkruisen, elke twee dagen een nieuwe stad, een nieuw gezicht, een nieuw verhaal.

Sommige mannen zoeken avontuur in de natuur. Hij zoekt het in cultuur… met dreadlocks en bonbons.

En ik?
Ik kreeg er in elk geval een goed diner, een spannend autoritje en een uitstekend verhaal bij.