De ex

Op zondagochtend, nog geen uur nadat ik het adres had gekregen, stond ik voor zijn deur. Een prachtige man deed open. “Goedemorgen!” zei Marc, terwijl hij me zonder aarzeling naar binnen trok.

“Je bent er vroeg bij,” zei ik.
“Ik had er ineens zo’n zin in,” antwoordde hij met een brede glimlach.

Ik dacht: mooi zo, dan gaan we er meteen voor. Ik boog naar hem toe om hem te zoenen, maar Marc hield me tegen.
“Wacht even, eerst thee,” zei hij alsof dat het meest logische ter wereld was.

En zo zat ik even later met een dampende mok in mijn hand, terwijl hij begon te praten. Over zijn ex. Over hoe ze hem een week geleden had verlaten. Over hoeveel hij nog steeds van haar hield. En dat hij, in een poging haar te vergeten, een high class escort had geboekt.

“Maar het werkt niet,” zuchtte hij. “Eigenlijk wil ik haar gewoon terug.”

Hij vertelde alles. Hun geschiedenis, hun ruzies, waarom ze niet meer wilde komen. Ik luisterde. Hij vroeg om advies. En ik gaf het. Voor mij leek het simpel.

“Denk je dat het kan?” vroeg hij hoopvol.
“Bel haar,” zei ik, “en zeg precies wat ik je nu influister.”

Hij deed het. Terwijl hij sprak, gaf ik hem de woorden aan. Tot mijn verbazing werkte het: zijn ex stemde in met een afspraak. Toen hij ophing, vloog hij me om de hals. Zijn ogen glommen.

Een uur later liep ik weer naar buiten. Mijn werk zat erop.

Een week later belde Zoë me op.
“Marc appt mij dat ik jou moet vragen hoe het zit. Blijkbaar is z’n ex terug, en… ze gaan trouwen?!”

Ik vertelde haar alles. Het was een risico geweest, ja. Maar soms moet je iets wagen om iemand anders gelukkig te maken. Wie weet… misschien krijg ik nog een uitnodiging voor de bruiloft.